Rauðgreni, blágreni, sitkagreni, stafafura og fjallaþinur.  Hér er stiklað á stóru um mismun þessara tegunda:

RAUÐGRENI  (Picea abies)

Rauðgreni vex  víða á íslandi, það þrífst best í skjóli og hálfskugga.  Elstu Rauðgreni á landinu voru gróðursett á Akureyri og Hallormsstaðaskógi á árunum 1905 og 1906. Í Skorradal og Haukadal þrífst það vel, þar sem jarðvegur er góður og skjólið mikið.
     Næðingur um vetur og mikil selta fer illa með nálar rauðgrenis.  Það hefur sýnt sig að vöxtur þess dafnar vel í jafnrökum og frjósömum jarðvegi.  Ef nota skal rauðgreni sem jólatré
er gott að gefa því aukalegan  köfnunarefnisskammt sumarið áður svo nálarnar haldist ferskari.  
     Rauðgreni hentar vel sem garðtré því ekki tekur það mikið pláss.  Það hefur þennan fínlega, keilulaga vöxt sem sómir sér vel  með öðrum trjám og runnum.  Einnig vex það ágætlega potti í nokkur ár.

                                    

BLÁGRENI   (Picea engelmannii)

Blágreni er harðgert greni og vindþolið.  Það vex best í rakri og sendinni jörð.  Bláleitur blær nálanna gefur vetrarhrímunni skemmtilegan blæ en hæstu trén  má m.a. finna í Hallormsstaðarskógi.  
     Blágreni vex vel á opnum svæðum inni í landinu, seltuþol er miðlungs og það virðist vera þolið gegn snjóþyngslum, greinarnar eru sterkar og stæðilegar.     
     Ekki er hægt að segja að það henti beinlínis sem garðtré í dag ekki nema garðurinn sé því stærri eins og t.d . á fjölbýlishúsalóðum.  Ummál þess verður töluvert og er því hentugra fyrir sumarbústaðarlönd sem skjólplanta eða stakstætt tré.  Það sómir sér og dafnar vel í góðum potti í smærri görðum,  þannig getur það lifað í mörg ár.

SITKAGRENI  (Picea sitchensis)

Sitkagreni er fljótvaxið, vindþolið og þolir seltuna einna best af öllum grenitegundum.  Það verður einnig mjög hávaxið og hentar því  betur á opin svæði og sumarbústaðarlönd.   Það lifir best í örlítið súrum og vel rökum jarðvegi.  Aðstæður sunnalands hafa hentað vel til ræktunar fyrir Sitkagreni.  Hér á landi t.d. í Fljótshlíð hefur það náð töluverðri hæð.
     Fyrir heimilisgarða hentar það mjög vel t.d. norðan megin í potti þar sem mikill skuggi er.  Öll greni tré má klippa til og móta, besti tíminn fyrir það er á vorin þegar nýtt vaxtartímabil er að hefjast.

STAFAFURA  (Pinus contorta)

Stafafuran er frekar stórgerð, getur orðið um 10 metra há við góð skilyrði.  Hún getur samt sem áður vel nýst sem garðtré.  Breidd hennar er ekki til vandræða, hæðin auðvitað getur skyggt á, en ef hún er staðsett á þannig stað að hún fái að njóta sín, er hún mjög falleg og tignarleg.
     Stafafuran þrífst best í sól eða hálfskugga en stundum geta vorfrost og næðingur farið illa með hana.  Þá verða nálarnar rauðbrúnar og árssprotar geta þornað upp.  Hún vill frjósaman og meðalþurran jarðveg.  
     Stafafuran lifir einnig ágætlega í potti fyrstu árin eins og grenið en best er að koma henni í beð sem fyrst.  Ekki er æskilegt að færa plöntur til í görðum sem eru orðnar hærri en 1,50 metrar á hæð, því hún er frekar viðkvæm fyrir rótarskerðingu.

FJALLAÞINUR  (Abies lasiocarpa)

Helsta þintegund sem ræktuð hefur verið hér á landi er fjallaþinur.  Hann er einnig með frekar mjúkar nálar og þéttvaxinn mjög.  Hæstu trén eru einnig í Hallormsstaðaskógi.  Þessa tegund má einnig hafa í potti fyrir framan hús og í görðum.
    Fjallaþinur þarfnast sérstaklega mikils skjóls í uppvexti og svo áfram þegar hann eldist, þó svo hann þoli auðvitað meira áveðurs eftir því sem stofninn gildnar.